Dzik

Thar

Pewnego razu spiknęliśmy się z paroma kumplami i wpadliśmy na fantastyczny pomysł by pozwiedzać pewien park. Skamieniały. Nie że wszystko tam było ze skamienia, tylko no, taka nazwa. Chcieliśmy koniecznie znaleźć wodospad, który gdzieś tam był w pieruny w głębi tego lasu.
Zajechaliśmy na parking gdzieś grubo po 20-tej, bo już ciemniej i żadnych ludzi. Tak sobie hopsasamy w tej całej florze, aż nagle się skapnęliśmy że wodospadu jak nie było tak nie ma, ciemno jak w czeskim Cieszynie, każdy z nas głodny i jakby tego było mało- wybiła godzina 2 w nocy. Jeden rzekł: "Wypadałoby by wrócić, nie?". Nie no, Einstein nam się znalazł. Eureka!
Gdy tak po omacku doczołgaliśmy się do mniej więcej takiego punktu zbiorczego, gdzie już wiedzieliśmy jak trafić spowrotem na parking, jeden z nas stanął jak wryty. A my za nim - tak jak gęsiego - powpadaliśmy się na siebie. "Dzik!".
No i rzeczywiście dzik, dzik jak żywy. Stoi wryty, nieruchomo. On lampi na nas, my na niego. Co robić? Jeden rzuca pomysł, że trzeba się wycofać, drugi- "pewnie śpi", trzeci aby jeszcze było fajniej "pewnie w okolicy są młode". Ja już nie wiem, nogi z waty. Całe szczęście że mieliśmy takiego mózga w ekipie (niczym Walo z Blok Ekipy), który powiedział "Spokojnie, oglądałem Nasional Dżeografik, trzeba stanąć koło siebie, podnieść ręce i krzyczeć w ch*j. Dzik pomyśli że jesteśmy większym zwierzem i ucieknie".
Jako że nie było lepszego pomysłu, stanęliśmy w rządku i drzemy pyski. "Aaaaa, Ugabuga, Trelemorele" - krzyczymy jak orkiestra smyczkowa pod dyrekcją Leszka Bogdanowicza. Jak zakończyliśmy nasz występ, po tak 2 minutach, zorientowaliśmy się że dzik wciąż się nie rusza. Kiedy podeszliśmy okazało się żę natknęliśmy się na powalony konar, który no wypisz wymaluj był w kształcie dzika.
No więc także tego...

Dzik

Kot przegląda forum