Różni nas wiele
zalet i wad
wspólny duch w ciele
każdego z nas
możemy tu przetrwać najgorsze, wierząc zawsze w SIEBIEEEE.

ciapate disco

nazywam sie Woltomierz

aserehe

ha

nic tu nie ma. niczego tu nie znajdę.

dokąd zmierzamy

na obiad do mamy

trzymaj sie ramy to sie nie [kwiatek]

przewrócimy?

O
S
R
A
M
Y

Nie wiem czy wiecie [kwiatek] debile, ale obrażając św. Karola Wojtyłę za różne czyny które "popełnił" w rzeczywistości obieracie zły cel. Tak naprawdę za wszelkie występki pedofilskie, psikusy i powiązania z mafią sycylijską stoi jego zły brat bliźniak. Kamil Wojtyła wychowywał się w cieniu swojego brata, mimo, iż wcale nie miał gorszych wyników w nauce. Zwykle wyglądało to tak:

Przychodzi do domu Karol i Kamil z uśmiechniętymi buziami (u Kamila trochę mniej zauważalne) i wręczają swoim rodzicom zeszyty z ocenami. Kamil otrzymał piątkę z rachunków a Karol piątkę z polskiego.
- Ooo! Tak ma być - zawołał uradowany ojciec widząc piątkę z polskiego. - Dzisiaj zabiorę cię na kremówki, Kamilu, ty też możesz iść jak chcesz.
Ale on nigdy nie poszedł, nie chciał. Wiedział, że tak naprawdę jest nikim i niczym. Nawet gdyby zaprotestował jego ojciec stwierdziłby, że Kamil miał po prostu szczęście a poza tym ojczysty język jest ważniejszy. Kamil był typem buntownika, odreagowywał złość na swoich równieśnikach czy bratem, którego nienawidził z całego serca. Za każdym razem kiedy Karol szedł do kościoła modlić się on tylko knuł co mu tym razem zrobić. W Wadowickich księgach parafialnych można znaleźć opisy wykroczeń których dopuszczał się Kamil wobec kościoła i Boga. Za najgorszy z nich (zaraz po maturze) został wyrzucony z miasta, wyklęty przez rodziców i zapomniany przez brata. Kamil nie miał kolegów, w przeciwieństwie do swojego brata Karola. Wolał trzymać się w cieniu. Nie ufał nikomu i nikogo nigdy nie kochał. Nienawidził boga z całego serca. Szedł za grupką znajomych jego brata którzy szli w stronę kawiarni w której przyszły papież świętował zdanie matury. Każdy wiedział, że Karol napisał wszystko najlepiej. Kamilowi nie zależało już na niczym, choć wiedział, że chce zdać maturę aby móc mścić się na swoim bracie. Ten natomiast, kochał go z całego serca i współczuł, rozumiejąc co dzieje się w jego sercu. Gdy Karol opuścił kawiarnię, przeprosił znajomych i udał się do kościoła dziękując bogu za pomoc w nauce do matury. Kamil cicho wszedł za nim i usiadł w jednej z ławek. Zainteresowało go naczynie które zapalił sobie Karol aby umilić modlitwę. Gdy tylko skończył i opuścił kościół, Kamil wziął je do ręki i zaczął oglądać i otwierać. Było to oczywiście kadzidło, ale co mógł o tym wiedzieć on, który zawsze wybiegał z kościoła jak tylko wchodził tam z rodzicami. Do głowy przyszedł mu genialny plan. W następną niedzielę wyprasował i wyczyścił swój odświętny ubiór i oznajmił, że chce iść tym razem do kościoła dziękując bogu za pomoc w maturze. Jego rodzice i brat zaczęli płakać i przygarniać go do siebie, prawdopodobnie pierwszy raz poczuli do niego jakieś uczucie inne niż pogarda i nienawiść. W jego głowie natomiast świtało coś innego, znał plan swojej zemsty i chciał je wykonać najlepiej jak potrafi. Przeprosił swoją rodzinę i udał się do kościoła równo godzinę wcześniej, zanim jeszcze przyjdzie jego brat i inni ministranci. Po wejściu do kościoła szybko zlokalizował kadzidło, zdjął swoje spodnie i [kwiatek]ł się do środka. Nie podtarł się nawet papierem ale obłożył nim [kwiatek], aby nie śmierdziało zanim jego plan nie wypali. Po chwili zaczęli schodzić się ministranci a on udawał, że się żarliwie modli, mając nadzieję, że jego plan wypali. Karol widząc swojego brata pogrążonego w modlitwie usiadł obok niego i ze łzami w oczach mówił mu jak bardzo go kocha i jak mocno prosił boga aby Kamil w końcu się nawrócił. Nie rozmawiał ze swoim bratem bo doskonale wiedział, że to tylko by mu przeszkadzało. Kamil bez wyrazu na twarzy podziękował swojemu bratu tak jakby robił to z jakiegoś przymusu. Karolowi to wystarczyło, uśmiechnął się, poklepał swojego brata po ramieniu i poszedł do zachrystii. Za niedługo cała Wadowicka społeczność przybyła do kościoła z rodzicami Wojtyłów na czele, Kamil usiadł w jednej ławce z matką i ojcem a ci niezmiernie cieszyli się, że ich syn po raz pierwszy będzie uczestniczył we mszy świętej. Gdy nastąpiła chwila podpalenia kadzidła, jeden z ministrantów zmieszał się jednak podał je księdzu. Ten zaczął z nim chodzić i wymachiwać rozpylając [kwiatek]ący fetor po całym kościele. Konsternacja i obrzydliwość sięgnęły jednak zenitu i nawet stary, spróchniały ksiądz domyślił się, że coś jest nie tak gdy przez główne wrota wybiegła połowa wiernych rzygając tu i ówdzie. Kamil śmiał się przeraźliwie niczym sam szatan i posądzony został o naruchanie do kadzidła gdy młody wikary sprawdził jego zawartość. Jego ojciec płonął ze wstydu, bo do zapachu [kwiatek] był już przyzwyczajony. Po raz pierwszy w życiu czuł chęć [kwiatek] swojemu znienawidzonemu synowi ale pozwolił zadecydować księdzu proboszczowi o jego losie. Karol próbował przebłagać go, aby nie zrobił mu nic złego jednak ksiądz proboszcz dał mu 24 godziny na opuszczenie ziemi wadowickiej. Kamil nie przejął się tym zbytnio i czuł się jakby ktoś pozbawił go ciężkich kajdan. Popatrzył na twarze zgromadzonych - płaczącą twarz matki i Karola, czerwoną ze złości wąsatą twarz ojca i złego, wietrzącego wciąż kościół księdza proboszcza. Odwrócił się na pięcie i wyszedł, plując przy tym w pojemnik z wodą święconą który był przyczepiony do ściany przy wyjściu.

Warto dodać, że gdy Kamil Wojtyła dowiedział się, że jego brat został papieżem i przybrał imię Jan Paweł II, przybrał sobie prześmiewczy pseudonim "Janusz Pawlacz III", ponadto kazał swoim podwładnym tytułować się "papajem", co miało być szyderstwem ze słowa "papież".

Jak jest więcej niż 15 postów to robi nową stronę?

Dzięki, przyszedłem sobie tylko to zobaczyć, bo tak mnie naszło

nie ma za co, polecam sie na przyszlosc

zacytuj ten długi post za jakiś czas, bo chcę przeczytać kiedyś, a tak to zapomnę