13-08-24 23:50:31 naćpałem się i mam wenę. oto gej opowieść częściowo z faktami. Występują: Ast, Vorrim, Venim, Gredo, Thar, Grażka, Kartofel, Iscariot, Don Rincewind, duch Ostrego i chyba ktoś jeszcze ale zapomniałemnapisany przez ? Sven ID 6 (Wróć) (Cytat)

Nie potraficie spać spokojnie. Nie po masakrze jaką urządziliście na Ogórowie. Forum padło po zmasowanym oblężeniu. Wyszedł po was Ast, władca owej krainy "W naszej krainie takie rzeczy nie mogą się zdarzać, to poważna kraina. Dawne Vallheru przeminęło to jest oddzielna kraina. VALIANT". Ciągle w myślach powtarzacie te słowa. Ale nie umiesz zapomnieć o Vallheru. Wspomnienia powracają do was jak oswojony pies, porzucony w lesie. Ludzie zostawiają je tam by już się ich pozbyć, by zdechły. Lecz one wracają. Tak jest z twoimi wspomnieniami. Mieszkańcy Valiant wysłali do was ogórki, więc nie jesteście sami. Dogadaliście się z pobratymcami na wolności.

***

Dziesiątki klimatologów poszło w niepamięć! Nie braliście jeńców ani niewolników! Byliście doświadczeni. Może za mało. Parę lat spamowania. Tylko tyle! Całe życie było przed nim. Poznaliście się w grze, lecz rozumieliście się bez słów. Nigdy nie zdradzili nikogo od siebie, trzymali się razem. Nigdy, aż do tamtego dnia. Poszliście spamować. Natknęliście się na starego klimatologa, był podeszłym wieku i był samotny. Nigdy nie widziałeś piękniejszego starca. Wtedy pierwszy raz ktoś nas zdradził. Thar zdarł z niego suknię.
Próbowaliście go powstrzymać, ale odepchnął was i zaczął stosunek. Mówił, że każdy tak robi. Dlaczego wy mielibyście być inni. Wtedy furia zaćmiła was umysł. Staliście się maszyną do spamowania. Z perspektywy czasu wydaje się tobie że to nie był dobry ruch z waszej strony. Ale nie. To był wasz żywioł. Tylko wasz. I będziemy z tym żyć. Na zawsze. Wyszarpnęliście masło i ruszyliście na Thara z okrzykiem "DLACZEGO NAM NIE DAŁEŚ". Don Rincewinda wytrzymał. Evena już nie. Dopiero wtedy zorientowaliście się co zrobiliście. Komu było lepiej? Mogło to trwać godzinę, a mogło minutę. Nie wiesz. Po pewnym czasie jednak, czujesz na ramieniu ciepłą ciecz. Oglądacie się i widzicie Thara patrzącego na was z radością w oczach. Wziął was w ramiona. Następnego dnia wprowadziliście go do schroniska w Inadril. Chyba tylko on był zaspokojony. Po drodze jednak dowiedzieliście się, że Thar nigdy czegoś takiego nie przeżył. Staraliście się na niego nie patrzeć, ponieważ zaspokojenie waszych żądzy zżerały was żywcem. Thar przywoływał zbyt wiele wspomnień. Nie tylko tych złych. Ponieważ już w pierwszym spojrzeniu jego pięknych, brązowych oczu widzieliście to co kiedyś w swoich na widok pięknych Vallheryjskich mieszkańców Magicznej Wieży.


Oto jak być nami.

Spam w nocy gęstniał z sekundy na sekundę. "Niedługo będzie można go podzielić przez pi" pomyślał Gredo.
Do grodu mieliście jeszcze dwa dni drogi. Przytłaczające wasze forum, na którym nie jaśniała choćby jedna gwiazda klimatologiczna, zdawało się nachylać ku wam, mówiąc "Więcej!" . Z chwili na chwilę coraz bardziej wydawało się że forum wybuchnie obok was. Z tego powodu udaliście się się na nocny odpoczynek. Było zbyt niebezpiecznie. Mustakowy odór siarki z karczmy wypełniały wasze nozdrza. Podczas snu mieliście polucje mając przed oczami Thara z tym klimatologiem. Jego krzyki rozbrzmiewały wam w uszach z dziką rozkoszą. A rozkosz w waszych sercach była taka wielka jak ogórki w promocji w leśnym składzie. Nie, było nawet gorzej. Ona zżerała was żywcem.
To wydarzyło się nagle. Było niemal tak jak działają błędne ogniki, jednak silniej. Dużo silniej. Tak po prostu film z naszych wspomnień wjechał nam przed oczy, wszystkim, bez wyjątku. Nie można było się bronić. Byliśmy zafascynowani.

Spokojne forum. Długi, wijący się spis tematów forum. Zabawa z kochasiami w Magicznej Wieży. Szybki stukot, pewnie Vorrim znów musiał samemu. Dostrzegliście czterech klimatologów. W tym momencie wspomnienia wracają i za chwilę nikły blask w waszych oczach rozjaśnia się - "Karczma w Vallheru i picie mustaka z kamratami. Zauważyliście starą wiadomość o wyprawie wojskowej na Vallheroes..." - Nie, to nie powróci! Jak przez mgłę dostrzegacie zbliżającą się do was wysoką, lecz krępą postać. Wydawało mi się że szła jakoś pokracznie, i znów ktoś się wyłamał, Venim z zapasem mydła rzucił się na klimatologa. Godziny zaspokajał swoje największe rządzę. Znów kogoś trzeba było ukarać. Lecz Venim zabrał całe masło. Współczując mu, ukarali go bez, nie wytrzymał nawet jednego stosunku, Bombur go wykończył. dprowadzenie go stolicy Astarii. Moje jedyne dobre przygody ostatnich dni - rzekł Venim. Zdziwienie na naszych twarzach z powodu usłyszenia tych słów prawdy z jego ust. Niedowierzanie w oczach, czy nie pamięta o naszych słoneczkach z Iscariotem w środku, myśleliśmy. Później znów długa nasza podróż. I nagle wszystko się zmienia. Czytacie gazetę leżącą na drodze. Nagłówek "Vialiant wita. Thar i Venim wybrani na książąt nowej krainy". Ledwo trzymamy się w ryzach, więc podpełzamy do pobliskiej karczmy, chcąc napić się mustaka. Karczmarz jednak mówi, że nie posiada, jest tylko piwo. Wycohdzimy. Nim jednak wyszliśmy Vader rzucił Barnabą w Karczmarza. "Ała, za co?" usłyszeliśmy już wychodząc.Rozglądamy się i najciemniejsza noc w naszym życiu, staje się jasna jak dzień. Cisza wydawała się nam głośna. Słyszeliśmy nawet ciche pomrukiwania spod koca Grażki. Widzimy ducha Ostrego który rzekł nam "Spamujcie, a spam zostanie wam dany"

Avlard był chłopem. Wyszedł w środku nocy na podwórko, gdyż musiał się zwyczajnie odlać.
Nagle nocną ciszę przerywa bieg Kartofla, który przybliża się wraz z echem. "Wreszcie nie lalki" myśli Kartofel. Strumień moczu oblewa Avlardowi portki. Rozkosz czy strach?. Avlard wytęża wzrok, jednak nic nie widzi i nagle upada na ziemię. Kartofel nie chciał skończyć jako książę więc zawołał "Chłopaki do roboty!". Wszyscy z własnym mydłem poszli do orgii.

tak btw. to 3 lata i 2 dni temu. przypadek?

było, używaj opcji "szukaj"

to były czasy

mimo wszystko

Autor: Ostrowski
Tytuł: Lotniskowiec

- Nie możemy dłużej zwlekać.
Król Thindil I nerwowo podniósł się z krzesła i pochylił nad mapą.
- Jeśli teraz ich nie zaatakujemy, to oni wykonają pierwszy ruch. A wiecie dobrze, co to dla nas oznacza.

Władca Nameless w milczeniu kiwnął głową. Książęta, siedzący wokół stołu, powtórzyli ten gest.

Obrady, dotyczące rozpoczęcia wojny z imperium orków, trwały już od kilku dni. Ta narada miała być ostatnia i wszyscy wiedzieli, że musi się zakończyć podjęciem decyzji. Od której mogły zależeć dalsze losy Vallheru.

Walka z orkami na ich własnym terytorium mogła być ciężka. Jednak ich atak na krainę Vallheru oznaczałby zniszczenie dziesiątek miast i wsi, niezależnie od tego, jakie sukcesy odniosłaby armia.

Nie można było do tego dopuścić.

- Tak więc decyzja zapadła, panowie. Niech Illuminati nam sprzyja.

***

W stronę wyspy, na której leżało państwo orków, wypłynęła z portu w Altarze flota pięćdziesięciu trójmasztowców. Na ich pokładach przewożono tysiące żołnierzy i inżynierów oraz ogromną ilość materiałów i zapasów.

Plany inwazji były już gotowe, a miejsce zejścia na ląd dokładnie wybrane. Zwiadowcze statki odnalazły wcześniej odpowiedni teren. Nie był zamieszkały przez orków, zaś długotrwała obserwacja upewniła vallheryjskich marynarzy, że w pobliżu nie przebiegają żadne orkijskie trakty. To dawało armii Vallheru przewagę zaskoczenia i czas na przygotowania.

Flotylla zacumowała przy niewielkim cyplu. Szybko przeprawiono się szalupami na ląd.

***

Przechodzący niopodal patrol orków zatrzymał się. Ubrani w maskujace stroje i ukryci pośród przybrzeżnych zarośli, byli całkowicie niewidoczni z morza. Za to oni sami morze widzieli bardzo dobrze. Nic więc dziwnego, że jeden ze zwiadowców dostrzegł już wcześniej majestatyczne żagle okrętów. Po krótkiej naradzie orkowie szybko udali się do pobliskiego miasta Gfuysatfasuf.

***

Czas mijał szybko.

Doświadczeni inżynierowie vallheryjskiej armii wkrótce uporali się z budową drewnianego fortu. Na jego czterech wieżach ustawiono ciężkie balisty, zaś ściany obsadzono wieloma łucznikami i kusznikami. Następnie ze ściętych na miejscu drzew zbudowano gigantyczną palisadę, odgradzając cypel od reszty orkijskich ziem. Żołnierze Vallheru zaczęli przygotowywać się do marszu na stolicę orków, Yghfwdhcvwvxrwe.

***

Przywódca orkijskiego patrolu, Wtfascvrewt, zaraz po przybyciu do Gfuysatfasuf złożył raport wojewodzie. Ten, zdając sobie sprawę z powagi sytuacji, bezzwłocznie oddelegował posłańców do stolicy, aby ostrzec imperatora. Orkowie, wybrani spośród najlepszych gońców, poruszali się szybko, a ich ogromna wytrzymałosć sprawiała, że rzadko kiedy musieli odpoczywać. Mimo to od stolicy dzieliły ich co najmniej trzy dni drogi.

***

Vallheryjczycy z zapałem przygotowywali się do marszu przez orkijskie ziemie. Wojownicy ćwiczyli szermierkę i strzelectwo, aby rozruszać się po długiej podróży; magowie przypominali sobie wszystkie inkantacje, jakie poznali przez lata studiów. Rzemieślnicy z niespotykaną pracowitością ostrzyli broń i groty strzał, zaś alchemicy przeszukiwali teren, rozglądając się za ziołami o leczniczych właściwościach.

Wreszcie dowódca armii, władca Storm, najlepszy wojownik krainy Vallheru, stwierdził, że nadszedł czas ruszyć do ataku.

***

Armia Vallheru, ustawiona w zwartym szyku, stanęła na łące przed fortem. Nawet większość załogi okrętów zeszłą na ląd, aby zastąpić wyruszających na orkijską stolicę żołnierzy w obronie przyczółka.

Od ziem orków dzieliła ich już tylko palisada.

***

Inżynierowie ciężkimi siekierami uderzali raz po raz w pnie, z których zbudowano palisadę. Wreszcie cała konstrukcja runęła.

***

W tym momencie rozległ się świst setek strzał. Wiele z nich trafiło w tłum Vallheryjczyków, zabijając dziesiątki z nich. Po chwili znów zaśpiewały cięciwy i kolejne strzały wbiły się w ciała dzielnych rycerzy. Wielu z nich straciło w tym momencie resztki odwagi - zdezorientowani odwrócili się i ruszyli z wrzaskiem w stronę okrętów, tratując się nawzajem.

Władca Storm wciąż stał na polu walki, otoczony grupą najdzielniejszych żołnierzy. Zachowując kamienną twarz, rozejrzał się wokół.

Orkijscy łucznicy zajęli już wygodne pozycje na okolicznych wzgórzach i gęsto szyli ze swoich długich łuków. Przed nimi stały tysiące orkijskich pikinierów w skórzanych zbrojach. Ich kilkumetrowe włócznie tworzyły nieprzekraczalną zaporę.

Spomiędzy zarośli i drzew wyłaniali się kolejni żołnierze królewskiej armii orków. Ich cierpliwość opłaciła się. W końcu czekali już od dłuższego czasu na chwilę, w której intruzi sami wystawią się na ich atak.

Król orków, Kjgvrxvwtqxweyqrqew, stał pobliskim wzgórzu. Po bokach zajęli miejsca posłańcy, awansowani już na generałów. Król umiał wyrazić swoją wdzięczność. Zaś oni dobrze wypełnili swoje zadanie.

***

Z armii Vallheru zostały już smętne niedobitki. Wojownicy nie byli w stanie nawet zbliżyć się do orkijskiej armii, zasypywani tysiącami zatrutych strzał. Ci, którzy cudem zdołali się przebić, ginęli nabici na ostrza włóczni.

Z pięćdziesięciu trójmasztowych okrętów dziesięć już zatonęło, a ponad dwadzieścia stało w płomieniach. Wciąż sypały się na nie płonące strzały i kamienie z orkijskich katapult. Nieliczne załogi nie były w stanie ugasić szalejących pożarów.

Władca Storm wciąż stał w tym samym miejscu. Orkowie nie ważyli się strzelać do niego - być może sam król nie pozwolił im na to, chcąc schwytać dowódcę żywcem i wziąć za niego gigantyczny okup.

***

Nagle grad strzał ustał. Orkowie znieruchomieli. Wreszcie pierwsi z nich zaczęli pospiesznie się cofać.

Po chwili cała armia, na wyraźny rozkaz króla, rozpoczęła odwrót.

Szybko przerodził się on w bezładną ucieczkę.

Storm wiedział, że nie przestraszyli się pozostałości jego armii, budzących co najwyżej litość.

Powoli odwrócił głowę i spojrzał za siebie.

***

Od strony, z której przybyli, nadpływała właśnie królewska flota.

W otoczeniu dwudziestu ciężkich galeonów płynął flagowy okręt króla Vallheru.

Lotniskowiec.

Metalowy kadłub okrętu lśnił w słońcu. Na dziobie lotniskowca stał sam król Thindil I, opierając dłoń na rękojeści miecza. Zaś wokół słychać było pokrzykiwania techników, pospieszny tupot pilotów i ryk startujących bombowców.

mam 30 stron pliku "twórczość ostrowskiego". a swoich opowiadań też ze 20. fajnie, że w młodym wieku gierka motywowała mnie do pisania

no fajnie

szkoda że na tym koniec twoich życiowych osiągnięć

przynajmniej tyle do przodu względem twoich

13-08-24 23:50:31
tyle wspomnień

mhm

[pro_przesuwacz][kwiatek][/pro_przesuwacz]

http://ygg.pl/blog/2017/10/31/na-czym-zbudowac-gre-tgf/
Swiezutki post

ale mu godność przemianowali przez lata

To dla kamuflażu. W końcu osoba publiczna kmwtw